Historisch scheepje in Nieuwe Kerk

Het Kapiteinskoor luisterde zaterdagmiddag 12 mei de herplaatsing van het historische scheepje in de Nieuwe Kerk in Wormer op. Al in 1673 hing dit mooie kofschip in de voorganger van de Nieuwe Kerk. Het huidige kerkje werd overigens al in 1806 gebouwd, maar ook daar hing het scheepje altijd aan het plafond.

In de zeventiende eeuw was Wormer omgeven door water en had open toegangen tot de Zuiderzee totdat de inpolderingen een einde maakten aan de internationale scheepvaart vanuit het dorp. De scheepjes in de kerken hingen er ter bescherming van de dorpsgenoten die naar zee gingen.

Er zijn maar zeer weinig van dit soort originele zeventiende eeuwse scheepjes over. De Historische Vereniging Wormer zorgde er voor dat het scheepje uit de Nieuwe Kerk gerestaureerd werd. Het resultaat was verrassend want het kofschip keerde terug met vier kannonnen. De restaurateur ontdekte dat de geschutspoorten bij eerder restauraties gewoon waren dicht geplamuurd en herstelde dit uiteraard ook, zodat de boot er nu weer bij hangt zoals hij in 1673 werd opgehangen.

Het Kapiteinskoor zong een reeks mooie zeemansliederen. Eerst op de kerkmarkt bij het kerkje en vervolgens in het fraaie gebouw zelf. Nol Zoutman maakte furore met zijn aparte versie van ‘Aan het strand stil en verlaten’, dat door het publiek uit volle borst werd meegezonden. Ben Raven hoefde net geen handtekeningen uit te delen na zijn versie van ‘Als ik op zee was’, het droevige lied over een zeeman, die terug gekeerd van een lange reis, ontdekt dat zijn vrouw inmiddels andere bezigheden heeft en zijn bankrekening geleegd heeft.

En dan was er nog Willem van der Bles, een oer-fries die in het Hollands ‘Het kleine café aan de haven’ zong en ook het mooie ‘Mijn IJsselmeer’, een protestlied tegen het inpolderen van de voormalige binnenzee, voor zijn rekening nam.

Zo werd het een mooie middag. Voor het kerkbestuur, voor de historische vereniging Wormer, voor de gemeente zelf en voor het Kapiteinskoor ook.