Bootwateren in Hollum

Bij storm en bij wind

Een straffe storm blies schuimkoppen op de golven van de Waddenzee. De paarden, die de reddingsboot van Hollum het water in moesten trekken, konden daardoor niet veel meer dan pootje baden. De honderden toeschouwers werden op het winderige strand zo’n beetje gezandstraald, maar dat mocht de pret niet drukken.

Bootwateren in Hollum

‘Bootwateren’, zoals dit bijzondere evenement met de paardenreddingsboot heet, werd ‘s middags tussen storm en regen gewoon voortgezet in het centrum van het mooie dorp, waar de Kapiteins ingekwartierd waren in de Jeugdherberg. Of het door de storm kwam of niet is onbekend, maar al in de nacht voor de te waterlating vond daar een bijna ramp plaats. Wim Sluijter zakte in het holst van de nacht door zijn bovenbed en verpletterde zo de ex-tuinman Joop van der Weide bijna!

Dat gebeurde allemaal na een fraai concert in café De Griffel, waar het Kapiteinskoor alweer voor de vijfde keer zong. Dit keer vormde ‘Het kleine café aan de haven’ het absolute hoogtepunt. Temeer daar maestro Carel van de Nes het fraaie dweilorkest De Knaoeiers uit Puiflijk bij het Betuwse Druten bereid had gevonden voor de instrumentale ondersteuning te zorgen. Blazers boven op banken op stoelen. Fans die uit volle borst meezongen. Mooier kon natuurlijk niet.

Zaterdagmiddag had het koor alle geluk van de wereld. Tot drie keer toe werden de podia beklommen. En alle drie keren was het zowaar droog. Dat mocht wel een wonder genoemd worden, want de regen kletterde met regelmaat hardnekkig neer op het nederige Hollum.

groot feest bij 'slot'akkoord

Het slotakkoord was sowieso bijzonder. Het Kapiteinskoor trad rond half zes ‘s middags op op het Zwanenplein waar zich zo’n 2000 toeschouwers hadden verzameld, die zich niet onbetuigd lieten bij liederen als ‘West Zuid West van Ameland’, de Nol Z-versie van ‘Aan het strand’ en ‘Ut jachie’ van Willem van der Bles, die nog nooit voor zoveel mensen zijn prachtige stemgeluid mocht laten horen.

De finale werd ingezet met zo’n zestig blazers van allerlei dweilorkesten en talloze zangers van andere koren, die zich ook op het plein hadden verzameld. Danny Paradero kwam uit de hemel vallen (zo leek het) en smoesde één en ander aan elkaar.

Zo werd het een prachtweekeinde, waar de mooie diners van Frank de Jong en zijn Griffel-staf ook nog het nodige toe bijdroegen. Al met al een evenement om bij terug te keren.

tot volgend jaar!